۱۴۰۵ مرداد ۵, دوشنبه

نقش محمدباقر قالیباف در ساختار اقتدارگرای جمهوری اسلامی _ بخش اول


محمدباقر قالیباف را نمی‌توان صرفاً یک سیاستمدار یا رئیس مجلس دانست؛ او یکی از نمادهای پیوند میان قدرت نظامی، امنیتی و سیاسی در جمهوری اسلامی است. کارنامه او از فرماندهی در سپاه پاسداران و نیروی انتظامی تا شهرداری تهران و ریاست مجلس، نشان می‌دهد که چگونه ساختار قدرت در ایران، مدیران امنیتی را به بازیگران اصلی عرصه سیاست تبدیل کرده است.
قالیباف فعالیت خود را در سپاه پاسداران آغاز کرد و سپس فرمانده نیروی انتظامی شد؛ دوره‌ای که با برخوردهای سخت با اعتراضات دانشجویی و اجتماعی همراه بود و نام او را به عنوان یکی از چهره‌های امنیتی جمهوری اسلامی تثبیت کرد. پس از آن، دوازده سال شهردار تهران بود و با وجود اجرای پروژه‌های عمرانی گسترده، مدیریت او همواره با انتقادها و اتهاماتی درباره فساد، رانت و نبود شفافیت روبه‌رو بود.
ریاست مجلس نیز برای قالیباف صرفاً یک جایگاه قانون‌گذاری نبوده است. در نظامی که مجلس استقلال محدودی در برابر نهادهای انتصابی دارد، ریاست او بیشتر به هماهنگ‌سازی سیاست‌های کلان حکومت و پیشبرد تصمیمات حاکمیت تعبیر شده است. او از سال ۲۰۲۰ تاکنون چندین بار به ریاست مجلس انتخاب شده و همچنان یکی از چهره‌های اصلی هرم قدرت باقی مانده است.
منتقدان معتقدند قالیباف نماینده الگویی است که در آن قدرت از مسیر نهادهای نظامی و امنیتی به عرصه سیاست منتقل می‌شود؛ الگویی که در آن وفاداری به ساختار قدرت، بر پاسخگویی عمومی و رقابت سیاسی اولویت دارد. در مقابل، حامیان او از توان مدیریتی، سابقه اجرایی و نقش او در پیشبرد پروژه‌های عمرانی و هماهنگی میان نهادهای حکومتی دفاع می‌کنند.
نام قالیباف همچنین با پرونده‌هایی مانند «املاک نجومی»، «سیسمونی‌گیت» و دیگر حواشی مالی و مدیریتی گره خورده است. اگرچه او و نزدیکانش برخی از این اتهامات را رد کرده‌اند، این پرونده‌ها تأثیر قابل‌توجهی بر تصویر عمومی او گذاشته و بحث درباره شفافیت و پاسخگویی مسئولان را تشدید کرده است. 
در مجموع، نقش محمدباقر قالیباف را باید فراتر از یک رئیس مجلس ارزیابی کرد. او نماد نسلی از مدیران امنیتی جمهوری اسلامی است که طی چهار دهه گذشته، از نهادهای نظامی به بالاترین سطوح مدیریت سیاسی راه یافته‌اند. بررسی کارنامه او، در واقع بررسی یکی از مهم‌ترین سازوکارهای بازتولید قدرت در جمهوری اسلامی است؛ سازوکاری که در آن نهادهای امنیتی، سیاسی و اقتصادی به شکلی درهم‌تنیده عمل می‌کنند و تداوم ساختار اقتدارگرای نظام را ممکن می‌سازند.
امیرپالوانه 

۱۴۰۵ مرداد ۳, شنبه

اعتصاب زندانیان در ایران علیه اعدام؛ فریادی از پشت دیوارهای زندان

در سال‌های اخیر، هم‌زمان با افزایش اجرای احکام اعدام در ایران، یکی از مهم‌ترین اشکال مقاومت مدنی از درون زندان‌ها شکل گرفته است؛ کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام». این حرکت که با اعتصاب غذای هفتگی زندانیان در ده‌ها زندان ایران همراه است، تلاشی برای دفاع از حق حیات و اعتراض به گسترش مجازات اعدام در کشور به شمار می‌رود. گزارش‌های سازمان‌های حقوق بشری حاکی از آن است که این کارزار به مرور به ده‌ها زندان در سراسر ایران گسترش یافته و به یکی از طولانی‌ترین اعتراض‌های سازمان‌یافته زندانیان علیه اعدام تبدیل شده است.
اعتصاب زندانیان در ایران تنها یک اعتراض به سرنوشت فردی محکومان نیست، بلکه پیامی روشن به جامعه و جهان است که جان انسان نباید به ابزاری برای اعمال قدرت یا ایجاد هراس تبدیل شود. بسیاری از زندانیان شرکت‌کننده، با وجود فشارهای امنیتی، محرومیت از حقوق اولیه، تهدید و تنبیه، همچنان بر ادامه این اعتراض مسالمت‌آمیز پافشاری می‌کنند.
موضوع اعدام در ایران همواره یکی از مهم‌ترین نگرانی‌های نهادهای حقوق بشری بوده است. این نهادها نسبت به افزایش احکام اعدام، نگرانی درباره دادرسی عادلانه و استفاده گسترده از مجازات مرگ هشدار داده‌اند. در مقابل، مقامات جمهوری اسلامی اعدام را بخشی از نظام کیفری و ابزاری برای مقابله با جرائم سنگین و حفظ امنیت عمومی می‌دانند.
آنچه «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» را متمایز می‌کند، استمرار و ماهیت مسالمت‌آمیز آن است. زندانیانی که خود در محدودترین شرایط ممکن قرار دارند، با اعتصاب غذا تلاش می‌کنند افکار عمومی را نسبت به حق حیات، عدالت قضایی و پیامدهای غیرقابل بازگشت اجرای حکم اعدام حساس کنند.
تاریخ نشان داده است که بسیاری از تغییرات اجتماعی از دل مقاومت‌های مدنی آغاز شده‌اند. اعتصاب زندانیان در ایران علیه اعدام نیز صرف‌نظر از دیدگاه‌های سیاسی، تلاشی برای زنده نگه داشتن گفت‌وگو درباره ارزش جان انسان، کرامت انسانی و ضرورت اصلاح نظام عدالت کیفری است؛ گفت‌وگویی که می‌تواند آینده‌ای انسانی‌تر و مبتنی بر احترام به حقوق بشر را برای جامعه ایران رقم بزند.
امیرپالوانه 

۱۴۰۵ تیر ۲۰, شنبه

نقش محمدباقر قالیباف در حوادث ۱۸ تیر ۱۳۷۸؛ واقعیت، روایت‌ها و اختلاف‌نظرها

مقدمه
حوادث ۱۸ تیر ۱۳۷۸ و حمله به کوی دانشگاه تهران از مهم‌ترین رخدادهای سیاسی جمهوری اسلامی ایران به شمار می‌رود. این رویداد نه‌تنها نقطه عطفی در جنبش دانشجویی ایران بود، بلکه تأثیر عمیقی بر فضای سیاسی، امنیتی و اجتماعی کشور گذاشت.
با گذشت بیش از ۲۷ سال، هنوز درباره نقش نهادهای امنیتی، نیروهای انتظامی، لباس‌شخصی‌ها و فرماندهان نظامی آن زمان اختلاف‌نظر وجود دارد. یکی از نام‌هایی که همواره در این بحث مطرح می‌شود، محمدباقر قالیباف است. اما آیا او فرمانده حمله به کوی دانشگاه بود؟ نقش واقعی او چه بود؟
آغاز بحران
در ۱۷ تیر ۱۳۷۸، روزنامه «سلام» به حکم دادگاه توقیف شد. این تصمیم با اعتراض دانشجویان دانشگاه تهران روبه‌رو شد. اعتراض‌ها ابتدا در محوطه دانشگاه برگزار شد، اما بامداد ۱۸ تیر نیروهای انتظامی به همراه گروه‌هایی از لباس‌شخصی‌ها وارد خوابگاه کوی دانشگاه شدند.
در این حمله اتاق‌های دانشجویان تخریب شد، ده‌ها نفر مجروح شدند و عزت‌الله ابراهیم‌نژاد جان خود را از دست داد. شمار دقیق کشته‌شدگان و بازداشت‌شدگان همچنان محل اختلاف است و برخی سازمان‌های حقوق بشری آمارهایی بالاتر از آمار رسمی ارائه کرده‌اند.
محمدباقر قالیباف در آن زمان چه مسئولیتی داشت؟
یکی از مهم‌ترین نکات تاریخی این است که در تیرماه ۱۳۷۸، محمدباقر قالیباف فرمانده نیروی هوایی سپاه پاسداران بود.
او در آن زمان فرمانده نیروی انتظامی نبود؛ این سمت را حدود یک سال بعد، در سال ۱۳۷۹، بر عهده گرفت.
بنابراین از نظر مسئولیت سازمانی، فرمانده عملیات نیروی انتظامی در حمله به کوی دانشگاه محسوب نمی‌شد.
نامه مشهور ۲۴ فرمانده سپاه
چند روز پس از آغاز اعتراضات، ۲۴ نفر از فرماندهان سپاه پاسداران نامه‌ای خطاب به رئیس‌جمهور وقت، سید محمد خاتمی، منتشر کردند.
در این نامه هشدار داده شده بود که اگر دولت در کنترل اعتراضات موفق نباشد، فرماندهان سپاه خود وارد عمل خواهند شد.
محمدباقر قالیباف بعدها در مصاحبه‌های مختلف تأیید کرد که از نویسندگان اصلی این نامه بوده است.
منتقدان، این نامه را نشانه دخالت نظامیان در سیاست می‌دانند؛ در مقابل، امضاکنندگان معتقد بودند هدفشان جلوگیری از گسترش ناامنی بوده است.
اظهارات جنجالی قالیباف
در سال‌های بعد، فایل‌های صوتی و تصویری متعددی از قالیباف منتشر شد که در آن‌ها از حضور خود در مقابله با اعتراضات سخن گفته است.
او در یکی از این سخنرانی‌ها اظهار کرد که شخصاً در خیابان حضور داشته و برای مقابله با معترضان حتی «چوب» در دست گرفته است.
این سخنان باعث شد بار دیگر نقش او در وقایع ۱۸ تیر مورد توجه رسانه‌ها و افکار عمومی قرار گیرد.
با این حال، این اظهارات به معنای پذیرش فرماندهی عملیات حمله به خوابگاه دانشجویان نیست و چنین برداشتی با اسناد رسمی موجود تأیید نشده است.
آیا قالیباف دستور حمله را صادر کرد؟
تاکنون هیچ حکم قضایی، سند رسمی یا گزارش تحقیقاتی معتبر منتشر نشده که نشان دهد محمدباقر قالیباف دستور حمله به کوی دانشگاه را صادر کرده یا فرمانده مستقیم این عملیات بوده است.
از سوی دیگر، منتقدان او معتقدند که به دلیل جایگاهش در سپاه و نقش فعالش در مدیریت بحران، نمی‌توان او را از مسئولیت سیاسی و امنیتی آن دوره جدا دانست.
این تفاوت میان «مسئولیت مستقیم عملیاتی» و «مسئولیت سیاسی و امنیتی» نکته‌ای مهم در بررسی تاریخی این واقعه است.
چرا نام قالیباف همچنان مطرح است؟
نام قالیباف به چند دلیل همچنان با ۱۸ تیر گره خورده است:
- حضور در جمع فرماندهان ارشد سپاه در زمان بحران.
- مشارکت در نگارش نامه ۲۴ فرمانده سپاه.
- دفاع از برخورد قاطع با اعتراضات.
- اظهارات بعدی درباره حضور میدانی در مهار ناآرامی‌ها.
همین عوامل باعث شده است که مخالفان سیاسی او نقش پررنگی برایش قائل باشند، در حالی که حامیانش تأکید می‌کنند هیچ مدرکی درباره فرماندهی مستقیم او در حمله به کوی دانشگاه وجود ندارد.
نتیجه‌گیری
بررسی اسناد و روایت‌های موجود نشان می‌دهد که محمدباقر قالیباف در زمان حوادث ۱۸ تیر ۱۳۷۸ یکی از فرماندهان ارشد سپاه پاسداران بود و در فضای تصمیم‌گیری امنیتی آن دوره حضور داشت. همچنین نقش او در نگارش نامه ۲۴ فرمانده سپاه و حمایت از برخورد قاطع با اعتراضات، بخشی از کارنامه سیاسی او محسوب می‌شود.
تاکنون سند معتبری منتشر نشده که ثابت کند او فرمانده عملیات حمله به کوی دانشگاه یا صادرکننده دستور آن بوده است اما در عین حال فایل های صوتی منتشر شده نشان میدهد که او در حمله به کوی داتشگاه حضور داشته و از تأثیرگذارترین نظامیان در این جنایت بوده.
طبق چندین سند و فایل صوتی منتشر شده و اظهارات شخص قالیباف از خودمختار عمل کردن خودش و هماهنگی جهت حمله به کوی دانشگاه که تاثیری مستقیم داشته است، پرده برداشته شده است.
حادثه ۱۸ تیر همچنان یکی از زخم‌های باز تاریخ معاصر ایران است؛ رویدادی که بررسی بی‌طرفانه و مستند آن برای فهم تاریخ سیاسی جمهوری اسلامی اهمیت فراوانی دارد.
امیر پالوانه

پست های ویژه

روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده

روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده یادآوری قربانیان تفاوت باور ▪️پیشینه:   مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سا...

پست های پرطرفدار