یکی از جنجالیترین بخشهای کارنامه محمدباقر قالیباف، نقش او در برخورد با اعتراضات مردمی و جنبشهای دانشجویی است. قالیباف که در دهه هفتاد فرمانده نیروی هوایی سپاه پاسداران بود، از جمله فرماندهانی بود که در جریان اعتراضات دانشجویی تیرماه ۱۳۷۸ با امضای نامهای خطاب به رئیسجمهور وقت، محمد خاتمی، خواستار برخورد قاطع با معترضان شدند. این نامه از سوی بسیاری از ناظران بهعنوان هشداری آشکار درباره آمادگی نیروهای نظامی برای دخالت در عرصه سیاست و سرکوب اعتراضات ارزیابی شده است.
پس از آن، قالیباف در مقام فرمانده نیروی انتظامی، مسئولیت این نیرو را در دورهای بر عهده داشت.
در دوره ریاست او در نیروی انتظامی اعتراضات و تجمعات مختلف با استفاده از ابزارهای امنیتی و انتظامی سرکوب میشد. سازمانهای حقوق بشری در گزارشهای متعدد، عملکرد نیروهای انتظامی در این سالها را به دلیل استفاده از خشونت، بازداشتهای گسترده و محدود کردن آزادیهای مدنی مورد انتقاد قرار دادهاند.
در سالهای بعد نیز قالیباف نهتنها از سیاستهای امنیتی جمهوری اسلامی فاصله نگرفت، بلکه در مواضع سیاسی خود بارها از برخورد قاطع با اعتراضات حمایت کرد. منتقدان معتقدند او یکی از نمادهای «امنیتی شدن سیاست» در جمهوری اسلامی است؛ روندی که در آن اعتراضات مدنی به جای گفتوگو، با رویکرد امنیتی پاسخ داده میشود.
با این حال، هیچ دادگاه داخلی یا بینالمللی محمدباقر قالیباف را به صدور «فرمان کشتار» محکوم نکرده است.
اما بر همگان نقش او در سرکوب ها روشن و نمایان هست. آنچه مستند است، حضور او در رأس نهادهای امنیتی در مقاطع مختلف و حمایتش از برخورد سخت با اعتراضات است؛ موضوعی که همچنان محل انتقاد فعالان حقوق بشر و مخالفان جمهوری اسلامی است.
امیرپالوانه
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر