بنا بر شهادت کادر درمان و فعالان حقوق بشر، نیروهای امنیتی با دستور شلیک مستقیم و «تیر خلاص»، مجروحان را در مراکز درمانی هدف قرار دادهاند؛ اقدامی که عبور کامل از همه خطوط انسانی و حقوقی است.
در این میان، نام علی لاریجانی، یکی از چهرههای کلیدی و باسابقه نظام، بار دیگر در زنجیره تصمیمسازی خشونت مطرح شده است.
علی لاریجانی کیست و چرا نامش دوباره مطرح شده؟
علی لاریجانی، متولد ۱۳۳۶، از چهرههای ریشهدار جمهوری اسلامی و عضو یکی از پرنفوذترین خانوادههای سیاسی کشور است. او طی دههها در بالاترین مناصب حکومتی حضور داشته:
ریاست سازمان صدا و سیما، دبیری شورای عالی امنیت ملی و سه دوره ریاست مجلس شورای اسلامی.
این جایگاهها، او را به یکی از چهرههای مؤثر در سیاستگذاری امنیتی و سرکوب اعتراضات مردمی تبدیل کرده است؛ نقشی که امروز بار دیگر مورد پرسش افکار عمومی قرار گرفته است.
وقتی اعتراض، «تهدید امنیتی» تعریف میشود
در دورههای مختلف حضور لاریجانی در هسته قدرت، اعتراضات مردمی نه بهعنوان مطالبه اجتماعی، بلکه بهعنوان تهدید علیه نظام تعریف شد.
بنا بر گزارشهای متعدد حقوقبشری، همین رویکرد باعث شد استفاده از خشونت مرگبار، شلیک مستقیم به معترضان، بازداشتهای گسترده و سرکوب سیستماتیک به یک سیاست تثبیتشده تبدیل شود. منتقدان تأکید میکنند این خشونتها حاصل تصمیمهای میدانی نیست، بلکه نتیجه تصمیمات آگاهانه در سطوح بالای حاکمیت است؛ جایی که چهرههایی مانند علی لاریجانی سالها حضور داشتهاند.
بیمارستان؛ آخرین پناهگاهی که امن نماند و در موج اخیر سرکوب، گزارشهایی منتشر شده که حتی قواعد اولیه بشردوستانه را نقض میکند.
به گفته شاهدان عینی و کادر درمان، نیروهای امنیتی به بیمارستانها یورش بردهاند، مجروحان اعتراضات را شناسایی کرده و در مواردی با شلیک مستقیم یا «تیر خلاص» آنها را کشتهاند.
فعالان حقوق بشر میگویند:
اگر این گزارشها تأیید شود، ما با جنایت علیه بشریت مواجه هستیم؛ اقدامی که نهتنها قوانین بینالمللی، بلکه اصول ابتدایی پزشکی و حتی قوانین داخلی ایران را نیز نقض میکند.
چراغ سبز از بالا؟
سؤال اصلی اینجاست:
چنین اقداماتی چگونه و با چه مجوزی ممکن شده است؟
کنشگران مدنی تأکید دارند که حمله به بیمارستانها و قتل مجروحان بدون دستور یا چراغ سبز سیاسی از سطوح عالی نظام امکانپذیر نیست.
در همین چارچوب، نام علی لاریجانی بهعنوان یکی از چهرههای باسابقه و تأثیرگذار نظام، در کنار دیگر مقامات ارشد، در افکار عمومی مطرح شده است.
نه بهعنوان فردی که اسلحه به دست گرفته، بلکه بهعنوان عضوی از زنجیره تصمیمسازی، مشروعیتبخشی و سکوت در برابر خشونت سازمانیافته.
سکوت مرگبار یک سیاستمدار
با وجود انتشار گسترده تصاویر، شهادتها و گزارشها از کشتار معترضان، شلیک به نوجوانان و حمله به مجروحان در بیمارستانها، علی لاریجانی تاکنون موضعی شفاف و علنی در محکومیت این اقدامات اتخاذ نکرده است.
برای بسیاری از ناظران، این سکوت دیگر قابل توجیه نیست.
وقتی جان انسانها گرفته میشود، سکوت سیاستمداران بلندپایه خود تبدیل به موضع میشود.
نامها میمانند
آنچه امروز در ایران میگذرد، یک بحران گذرا نیست بلکه این نتیجه سالها تصمیمسازی خشونتمحور در بالاترین سطوح قدرت است.
شلیک به معترضان، تیر خلاص به مجروحان و تبدیل بیمارستان به میدان مرگ، اتفاقاتی نیست که از حافظه تاریخی پاک شود.
نام آمران، حامیان و ساکتان، دیر یا زود، در برابر دادخواهی مردم ثبت خواهد شد.
علی لاریجانی نیز، چه بخواهد و چه نه، بخشی از این تاریخ است.
امیرپالوانه
