نقض حق آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات:
قطع اینترنت، دسترسی آزاد شهروندان به اطلاعات و امکان بیان آزادانه دیدگاهها را محدود میکند؛ حقی که در ماده ۱۹ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی به رسمیت شناخته شده است.
محرومسازی شهروندان از حق ارتباط آزادانه:
اینترنت ابزار اصلی ارتباطات شخصی، حرفهای و اجتماعی است و قطع آن، حق شهروندان برای برقراری ارتباط آزاد و امن را نقض میکند.
اخلال در حق کار و معیشت شهروندان:
میلیونها نفر در ایران برای کسب درآمد، تجارت، آموزش و ارائه خدمات به اینترنت وابستهاند و قطع آن مستقیما حق کار و امنیت اقتصادی مردم را تحت تاثیر قرار میدهد.
محدود کردن حق آموزش و دسترسی به دانش:
قطع اینترنت، دسترسی دانشجویان، دانشآموزان و پژوهشگران به منابع آموزشی و علمی را مختل میکند و حق آموزش را نقض میکند.
ایجاد مانع در دسترسی به خدمات درمانی و امدادی
بسیاری از خدمات درمانی، مشاورههای پزشکی، خدمات بانکی و امدادی به اینترنت وابستهاند و قطع آن میتواند سلامت و حتی جان شهروندان را به خطر بیندازد.
پنهانسازی نقض حقوق بشر و سرکوب اعتراضات:
قطع اینترنت در بسیاری موارد با هدف جلوگیری از انتشار اخبار، تصاویر و مستندات مربوط به سرکوب، بازداشتها و نقض حقوق بشر انجام میشود و مانع نظارت عمومی و بینالمللی میشود.
نقض اصل تناسب و ضرورت در حقوق بینالملل:
بر اساس استانداردهای حقوق بشری، هرگونه محدودیت بر اینترنت باید ضروری، متناسب و قانونی باشد. قطع گسترده و سراسری اینترنت، بهویژه برای میلیونها شهروند، اقدامی نامتناسب و مصداق نقض فاحش حقوق بشر تلقی میشود.
امیرپالوانه
