۱۴۰۵ فروردین ۲۰, پنجشنبه

تشدید بحران در زندان اوین

گزارش‌هایی از تشدید بحران در زندان اوین در شرایط جنگی؛ از کمبود دارو، غذا و خدمات درمانی تا بی‌توجهی به پرونده‌ها و تردد مسئولان زندان با سلاح جنگی!
بر اساس اطلاعات دریافتی از زندان اوین، شرایط نگهداری زندانیان به‌ویژه در هفته‌های اخیر با وخامت چشمگیری همراه بوده و نگرانی‌ها درباره وضعیت معیشتی، بهداشتی و درمانی آنان افزایش یافته است.
طبق این گزارش‌ها، روند رسیدگی به پرونده‌های قضایی بسیاری از زندانیان با اختلال جدی مواجه شده است. به‌گونه‌ای که برخی بازداشت‌شدگان، ماه‌ها در بلاتکلیفی به‌سر می‌برند بدون آنکه حکمی برای آن‌ها صادر نشده، همچنین درخواست‌هایی مانند مرخصی یا آزادی زندانیان نیز بدون پاسخ مانده است.
همزمان، کمبود اقلام بهداشتی و شوینده به یکی از مشکلات جدی زندانیان تبدیل شده است. اقلامی نظیر مسواک، خمیر دندان، شامپو و سایر ملزومات اولیه به میزان کافی در دسترس نیست و جیره غذایی زندانیان نیز کاهش یافته است.
در حوزه درمان، گزارش‌ها حاکی از کمبود گسترده دارو، چه برای بیماری‌های خاص و چه بیماری‌های عمومی است. همچنین روند دریافت دارو از سوی خانواده‌ها با برخوردهای سلیقه‌ای و محدودیت‌های شدید همراه شده و در بسیاری موارد، دارو به دست زندانیان نمی‌رسد.
نبود خدمات تخصصی پزشکی از جمله دندانپزشکی، مشکلات جدی برای زندانیان ایجاد کرده است. گزارش شده که بسیاری از زندانیان از دردهای شدید دندان و بیماری‌هایی نظیر مشکلات کلیوی رنج می‌برند، بدون آنکه خدمات درمانی لازم دریافت کنند.
همچنین اعزام زندانیان به مراکز درمانی خارج از زندان به‌شدت محدود شده و تنها در شرایط بسیار وخیم و اضطراری که به به سر حد مرگ رسیده باشند، اعزام انجام می‌شود؛ موضوعی که سلامت زندانیان را با خطر جدی مواجه کرده است.
در بخش دیگری از این گزارش آمده است که از ابتدای جنگ، زندانیان در سالن‌های جداگانه محبوس شده‌اند و محدودیت‌های بیشتری بر آن‌ها اعمال شده است.
افزون بر این، حضور و تردد مقامات ارشد زندان با سلاح‌های جنگی تمام‌اتوماتیک، از جمله یوزی و کلاشینکف، فضای زندان را به‌شدت امنیتی و ملتهب کرده است.
مجموع این شرایط، تصویری نگران‌کننده از وضعیت زندان اوین ترسیم می‌کند و بر ضرورت توجه فوری نهادهای مسئول و نهادهای حقوق بشری به وضعیت زندانیان تأکید دارد.
وضعیت زندان‌های دیگر احتمالا از اوین بدتر است.
این در حالی است که بارها فعالان حقوق بشر، نسبت به وضعیت زندانیان در شرایط جنگی هشدار داده و خواهان آزادی یا مرخصی زندانیان سیاسی و عقیدتی شده‌اند.

۱۴۰۵ فروردین ۹, یکشنبه

کودکان؛ پیاده‌نظام و قربانیان ماشین جنگی و ایدئولوژی


کودکان؛ پیاده‌نظام و قربانیان ماشین جنگی و ایدئولوژی هستند که متاسفانه این قربانیان بدست خانوادت خود به این ایدئولوژی ناخواسته وارد شدند.
🔷اعلام رسمی معاون فرهنگی سپاه تهران مبنی بر جذب کودکان ۱۲ ساله در «گشت‌های اطلاعاتی-عملیاتی» و «تورهای ایست‌وبازرسی» تحت طرحی موسوم به «برای ایران»، پرده‌برداری مجدد از استراتژی هولناکی است که در آن، کودک نه یک موجود انسانی نیازمند حمایت، بلکه ابزاری ارزان برای بقای ایدئولوژی محسوب می‌شود.
🔶تکرار تاریخ؛ از معبر مین تا گشت‌های امنیتی
این نخستین بار نیست که جمهوری اسلامی از کودکان به عنوان «نیروی مصرفی» استفاده می‌کند. سابقه استفاده از دانش‌آموزان در جنگ با عراق، اعزام آن‌ها به خطوط مقدم به عنوان نیروهای «خط‌شکن» و حتی استفاده از آن‌ها برای پاکسازی میادین مین، لکه‌ای پاک‌نشدنی بر کارنامه نظامی‌گری این نظام است. کودکانی که با وعده «کلید بهشت»، عملا به عنوان سپر انسانی در جبهه‌ها قربانی شدند، امروز جای خود را به نوجوانان ۱۲ ساله‌ای داده‌اند که قرار است در خیابان‌ها مقابل شهروندان قرار بگیرند.
🔶سرکوب در خانه، آتش‌افروزی در منطقه
جمهوری اسلامی در حالی از کودکان در یگان‌های بسیج برای سرکوب اعتراضات داخلی استفاده می‌کند که همزمان، تعداد زیادی از کودکان را در جریان اعتراضات مردمی به ضرب گلوله نیروهای امنیتی کشته است. پارادوکس تلخ اینجاست که این نظام، از یک سو در آتش جنگ‌های منطقه‌ای می‌دمد و با استفاده از گروه‌های نیابتی و ایجاد گروه‌های پوششی، کودکان را در معرض حملات مرگبار قرار می‌دهد و از سوی دیگر، برای کودکان قربانی جنگی که خود به راه‌انداخته همچون «مدرسه میناب» اشک تمساح می‌ریزد.
🔶کشتار زیر سایه پروپاگاندا
فاجعه مدرسه میناب با بیش از ۱۰۰ کشته، نتیجه مستقیم جنگی است که ایدئولوژی ولایت محور و جمهوری اسلامی در آتش آن می‌دمد. 
و حالا جمهوری اسلامی با مسلح کردن کودکان و وارد کردن آن‌ها به ساختارهای عملیاتی، عملا تعاریف بین‌المللی «غیرنظامی» را مخدوش کرده و طبق کنوانسیون‌های حقوق کودک و پروتکل‌های ژنو، مرتکب جنایت جنگی می‌شود.

نتیجه: نظامی که کودکان را مسلح می‌کند، آن‌ها را به خیابان برای سرکوب می‌فرستد و از مدارس به عنوان سنگر استفاده می‌کند، بزرگترین ناقض حقوق بشر و دشمن شماره یک امنیت کودکان است. جنگ، به خودی خود پدیده‌ای شوم است، اما شوم‌تر از آن، حکومتی است که آگاهانه کودکان را به مسلخ ایدئولوژی می‌برد تا از جنازه‌های آنان، ابزاری برای مظلوم‌نمایی و بقای قدرت بسازد.

۱۴۰۵ فروردین ۶, پنجشنبه

فرجام «جعبه‌سیاه» قم؛

اسماعیل خطیب، از حصر منتظری تا تخریب حسینیه دراویش 
شامگاه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، ماموریت‌ مهره برجسته امنیتی نظام به پایان رسید. سید اسماعیل خطیب، وزیر اطلاعات، در جریان حمله هوایی هدفمند اسرائیل به ساختمانی در تهران کشته شد. 
او که در دولت‌های رئیسی و پزشکیان سکاندار وزارت اطلاعات بود، بیش از آنکه با قامت یک وزیر شناخته شود، با سایه سنگینش بر شهر قم در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ در حافظه تاریخی ثبت شده است.
خطیب متولد ۱۳۴۰ در قائنات، از شاگردان درس خارج خامنه‌ای و از وفادارترین نیروهای امنیتی بود. او در سال ۱۳۷۰، در حالی که تنها ۳۰ سال داشت، به ریاست اداره کل اطلاعات استان قم رسید و ۱۲ سال در این منصب ماند. این دوران، دقیقا مصادف با تندترین تقابل‌های نظام با جریان‌های منتقد در حوزه علمیه بود.
🔶تقابل با حسینعلی منتظری؛
نقش خطیب در پرونده حسینعلی منتظری، از بازجویی‌های واحد اطلاعات سپاه در دهه ۶۰ آغاز شد؛ جایی که تاثیر او در پرونده سید مهدی هاشمی(برادر داماد منتظری)، زمینه را برای فروپاشی رابطه منتظری و بنیانگذار انقلاب می‌توان برشمرد. 
اما اوج نقش‌آفرینی او در آبان ۱۳۷۶ بود. پس از سخنرانی معروف منتظری در ۱۳ رجب، اداره کل اطلاعات قم به ریاست خطیب، مدیریت میدانی برخورد با بیت او را بر عهده گرفت. 
حمله نیروهای لباس‌شخصی به حسینیه، تخریب اموال و در نهایت آغاز حصر ۵ ساله (۱۳۷۶ تا ۱۳۸۱) تحت نظارت مستقیم نهاد تحت امر او انجام شد. 
او «معمار سکوت» در قم بود تا نفوذ کلام منتقدترین مرجع تقلید را خنثی کند.

🔶وارث آوار حسینیه شریعت(دراویش گنابادی) ؛
پرونده سیاه دیگری که با نام او گره خورده، برخورد با دراویش گنابادی است. در بهمن ۱۳۸۴، اگرچه او رسما از مدیرکلی اطلاعات قم جابه‌جا شده بود، اما نفوذ او در ساختار حفاظتی و امنیتی شهر (در دفتر رهبری در قم) همچنان تعیین‌کننده بود. 
تخریب شبانه حسینیه شریعت با لودر و بازداشت صدها درویش، حاصل فضاسازی امنیتی بود که خطیب سال‌ها زیرساخت آن را در قم بنا کرده بود؛ نگاهی که هرگونه تشکل مذهبی مستقل را «تهدید امنیتی» می‌دید.
خطیب که روزگاری دیوار حصر را گرد خانه‌ منتقدان برمی‌افراشت، سرانجام در قامت وزیری که نامش در لیست تحریم‌های بین‌المللی بود، در یکی از خونین‌ترین شب‌های جمهوری اسلامی، به تاریخ پیوست.
امیر پالوانه

پست های ویژه

همزیستی در سایه تکثر؛ ضرورت بازشناسی حقوق ناباوران در جوامع امروز

همزیستی در سایه تکثر؛ ضرورت بازشناسی حقوق ناباوران در جوامع امروز آزادی عقیده، پیش از آنکه یک بند در میثاق‌نامه‌های بین‌المللی ب...

پست های پرطرفدار